A primeira vez que abrín un libro vello levei un pequeno sobresalto ao apreciar que nas primeiras páxinas aparecía un selo que a min me pareceu que dicía "nihil ostia". En realidade viña a dicir "nihil obstat", algo así como "nada que obxectar". Era o selo da censura que os que somos noviños coma min (se vinte anos non son nada, os que teño eu, cuarenta, son o dobre de nada, ou sexa, nada de nada) non chegamos a padecer.